30/10/2009 - yaprak ağaca hasret...

Bahar gelir, yaz gelir ağaçlar defilede,
Kuş, çoban, yolcu gelir serinler gölgesinde.

Yaz mevsimi bitince, hazanla hüzün gelir,
Gökyüzünde rakseden zenci, baş rakkasedir.

Fırtınalar eserken, yağmur başlar yağmaya,
Var gücüyle sonbahar girişir istilaya,

Ağır ağır sıcakla, soğuk yer değiştirir,
Sarıya dirense de yeşil artık yenilir,

Sürgünler tutunamaz, yolculuğa çıkarlar,
Bir bir dallardan düşer, toprağa ulaşırlar.

Yaz ki yeşil ağaçlar, yapraksız dallarıyla,
Bakar kalır çaresiz, serilen sarı halıya.

Gazeller çürüyüp de, karışınca toprağa,
Kuşlar bile uğramaz, dostu kara dallara.

Yakınına yaklaşmaz, yazın gölgelenenler,
Ona ne yolcu uğrar, ne çobanlar gelirler.

En şuh kahkahalarla, rüzgâr alaya alır,
Kış boyunca ağaçlar, kederle yalnız kalır.

Olmasaydı bahara, yapraklanma ümidi,
Şüphesiz bunca tasa, ağacı hahvederdi.

Yaprak ağaca hasret, ağaç da yapraklara,
Bekleşirler sürer dert, bir sonraki bahara.